Яшчэ ў 1873 годзе, у канцы 19 стагоддзя, ангелец Роберт Дэвідсан стварыў першы ў свеце практычны электрамабіль. Гэта адбылося больш чым за дзесяць гадоў да таго, як немцы Готліб Даймлер і Карл Бенц вынайшлі аўтамабілі з бензінавым-рухавіком.
Электрамабіль Дэвідсана ўяўляў сабой грузавы грузавік даўжынёй 4800 мм і шырынёй 1800 мм, які сілкуецца ад асноўнай батарэі, якая складаецца са сплаву жалеза, цынку і ртуці, які рэагуе з сернай кіслатой. У далейшым, пачынаючы з 1880 года, сталі выкарыстоўвацца акумулятарныя батарэі. Пераход ад першасных да другасных акумулятараў стаў значным тэхналагічным прарывам для электрамабіляў таго часу, значна павялічыўшы попыт. Да другой паловы 19-га стагоддзя электрычныя транспартныя сродкі сталі адным з асноўных відаў транспарту, адзначаючы значную главу ў гісторыі транспарту. У 1890 годзе электрычныя аўтобусы курсіравалі па вуліцах Францыі і Лондана. У той час тэхналогія рухавікоў унутранага згарання была даволі адсталай, што прывяло да кароткага ходу, частых паломак і складанасці рамонту. Электрамабілі, аднак, прапаноўвалі такія перавагі, як прастата абслугоўвання.
У Еўропе і Злучаных Штатах электрычныя транспартныя сродкі дасягнулі свайго піку ў канцы 19 стагоддзя. У 1899 годзе француз Коман Гіне ўстанавіў рэкорд у 106 км/г на заднепрывадным-электрамабілі, які сілкуецца ад двух электрарухавікоў магутнасцю 44 кВт.
У 1900 г. сярод аўтамабіляў, вырабленых у Злучаных Штатах, 15 755 былі электрычнымі, 1 684 — пара-і толькі 936 — бензінавым-. На ўваходзе ў 20-е стагоддзе з бесперапынным развіццём тэхналогій рухавікоў унутранага згарання Ford Motor Company прадставіла мадэль T у 1908 годзе. Масавая вытворчасць аўтамабіляў з бензінавым рухавіком на канвеерах прывяла да шырокай папулярнасці аўтамабіляў з-бензінавым рухавіком. Такім чынам, паравыя-мабілі і электрамабілі з-за сваіх тэхніка-эканамічных недахопаў былі бязлітасна вынішчаны часам, а апошнія прыйшлі ў заняпад.